Cadeautjes van Lapse vriendin

geplaatst in: Blog, Weekblad 1Lokaal | 0

BRUNSSUM – Moderne variant op de eeuwenoude traditie van postkaarten sturen. Smullen van Macrone-keksit via Lapse vriendin.

Postkaarten rondsturen over de hele wereld. De een doet het voor de prachtige postzegels, de ander vanuit een diepe interesse in mensen en andere culturen. Post-crossing lijkt op het eerste gezicht een vreemde gewoonte in een tijd van realtime contactmogelijkheden online. Een persoonlijk, handgeschreven postkaartje echter blijft voor veel mensen toch heel bijzonder.

Francis Messing post-crosst sinds een jaar of twee. ‘Ik had er eens iets over gelezen. Mijn man Paul zei meteen: Dat is iets voor jou!’ Haar passie voor mensen blijkt als ze begint te vertellen over haar vakanties. Ze reist dan altijd per bus of trein om tussen de lokale bevolking te zijn. In Griekenland werd ze spontaan op een doopfeest gevraagd. In Bulgarije at ze bij mensen thuis. ‘Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. De stereotiepe bezienswaardigheden van een land zie ik nooit’, lacht Francis: ‘Daar heb ik geen oog voor.’

Het idee raakt in een vergeethoekje. Tot dochter Lisa vertelt over een vriendin met deze hobby. Francis maakt een profiel aan op www.postcrossing.nl. ‘Je vertelt kort iets over jezelf en geeft aan uit welke landen je post wilt ontvangen.’ De computer geeft random adressen waar je een kaartje naartoe kunt sturen. Het is niet zo dat je van degene waaraan jij iets stuurt automatisch iets retour ontvangt, tenzij je daarom vraagt.

‘Soms krijg je een kaartje met alleen een korte groet. Dan word ik echt een beetje boos haha. Voor mij gaat het om het persoonlijke tintje. Daarom vraag ik tegenwoordig al eens naar een recept uit het betreffende land of dat ze een stukje willen schrijven in hun eigen taal.’ Wel handig als er dan ook een vertaling bij zit. Zoals de keer dat er een zelfgemaakt envelopje op de deurmat viel. Erin zat een kaartje met een puzzeltje en een Russische boodschap. ‘Gelukkig heeft Paul heeft een Russische collega die het voor me wilde vertalen.’ Of het recept voor macrone-keksit uit Lapland. Via Google-translate kon Francis het voldoende omzetten om het recept uit te proberen: Het lukte ook nog en smaakte heerlijk!

Francis blijft kaarten tevoorschijn halen uit albums en doosjes. Een kleine 100 kaarten heeft ze verzameld in de afgelopen twee jaar. Uit Taiwan, Japan, Rusland, Oekra├»ne, Australi├ź en zelfs de Fiji-eilanden. Bij elk kaartje hoort een verhaal. ‘Dit meisje uit Taiwan ziet mij als haar oma. Ze schrijft: kom hierheen dan laat ik je mijn land zien.’ Elk land heeft zijn eigen kenmerken. ‘Nooit geweten dat er Chinese emoticons zijn!’ De enthousiaste kaartenschrijfster toont een kaartje met allerlei getekende spleetoog-smileys. Weer anderen versieren de kaart met stickers. Opeens schiet Francis in de lach: ‘Ohh, ik klaag wel eens dat ik nooit kerstkaarten krijg. En nu kom ik de een na de andere tegen.’

Een enkele keer voelt ze een speciale klik. ‘Zoals met mijn Lapse vriendin: Zij is ook oma en we wisselen nu regelmatig cadeautjes uit. Op zondagochtend chatten we met elkaar via facebook.’

Het nadeel van handgeschreven kaarten is wel dat het soms moeilijk leesbaar is. Vooral als het Engels gebrekkig is. Francis moet er zelf om lachen als ze dit toelicht: ‘Zelf heb ik wel eens commentaar gekregen, dat kunnen mensen dan mailen via de site, dat ik op mijn handschrift moet letten omdat anders de kaart anders niet aankomt.’

Francis temidden van haar uitgebreide verzameling postkaarten. In twee jaar tijd ontving ze maar liefst 90 kaarten vanuit de hele wereld.

Francis temidden van haar uitgebreide verzameling postkaarten. In twee jaar tijd ontving ze maar liefst 90 kaarten vanuit de hele wereld.