Van elk belangrijk moment in een mensenleven maken we foto’s. Ter herinnering.

Toch is het (nog) niet gebruikelijk om foto’s te maken van afscheid en sterven. Er lijkt een taboe op te rusten, waardoor het ongemakkelijk voelt om deze periode te fotograferen. ‘Ik herinner me de overledene liever zoals hij of zij bij leven was’ wordt vaak gezegd.¬†Echter kan het juist heel waardevol zijn ook deze laatste momenten vast te leggen.

Herinneringen vervagen. Of verdwijnen zelfs helemaal. De periode kort na het overlijden van een dierbaar persoon is hectisch en gaat vaak in een roes voorbij. Een (klein-)kind dat nog te klein is om te beseffen wat er om zich heen gebeurt. Soms lukt het niet om bij het afscheid aanwezig te zijn.

Vaak ontstaat de behoefte om terug te kijken pas jaren later. Een reportage of herinneringsboek blijkt dan een waardevol bezit. Het is mooi dat de herinnering aan een intense periode op een respectvolle manier bewaard kan blijven en troost kan bieden.

De invulling van een reportage is volledig naar eigen wensen samen te stellen. Het kan bestaan uit foto’s van de opbaring, het afscheid nemen en de uitvaart, maar ook bijvoorbeeld de weg naar het overlijden toe. Deze invulling is geheel persoonlijk en gaat altijd in overleg.

Daarnaast is het mogelijk om een album te laten maken.¬†Een album is meer dan een simpele rangschikking van de gemaakte foto’s. Door te spelen met kleur, zwart-wit, kadering, opmaak, details en zelfs tekst is het mogelijk een waardig herinneringsboek samen te stellen.

In verband met de privacy en gevoelens van de nabestaanden worden geen foto’s met personen geplaatst op de website. Wel heb ik een voorbeeldalbum dat op afspraak kan worden ingekeken om een indruk te krijgen van de mogelijkheden.